از روزی که تصمیم به مهاجرت گرفتم غمی در من بوجود آمده که براحتی نمی توانم مراحل گذر از پروسه مهاجرت را شادی کنم و این را میدانم که هیچ جا وطن آدمی نمی شود در این سالهای عمرم و از زمانی که فهم و شعور سیاسی و اجتماعی پیدا کردم نتوانستم خودم را با بی عدالتی ها ، دوگانگی ها، دروغ و ریا و تزویر هماهنگ کنم و هر روز که گذشت از زندگی اجتماعی عقب تر رفتم چون اهل تملق و چاپلوسی نبوده و نیستم. گوشه ای نشستم و زانوی چه کنم بغل کردم، اگر وضع اینچنین باشد سالهای آینده سهم من از این زندگی چیست؟ چگونه میتوانم به شریعتم عمل کنم در جایی که فقط دم از استقرار شریعت زده میشود. حجاب را بهترین آرامشگاه زن انتخاب کردم و به این باور رسیدم که در هر کجای دنیا میتواند زینت بخش روح و روان زن باشد اما در این وادی وای اگراز مسئولی انتقاد کردی نسخه تو پیچیده میشود در حالی که همان مسئول در صحبتها همه از این واجب دینی امر و نهی حرف میزند. فکر کردم و فکر کردم تا آخرین نتیجه برای بهتر زیستن و بهتر اندیشیدن با توجه به آیه هجرت سوره نسا مهاجرت را انتخاب کردم تا هم جسما و هم روحا بتوانم رشد کنم جایی که آزاد باشم و حق انتخاب داشته باشم . تحقیق کردم کانادا را ایده آل تر از دیگر جاها دیدم با تمام مشکلاتی که میدانم سر راهم قرار خواهد گرفت و من باید صبور باشم تا به آنچه میخواهم برسم و این میسر نیست جز با همت والا التماس دعا

---